“ರೈಲಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಡಲು ಹೋದ ಮೇರಿ ಎರಡೂ ಕೈ ಕಳ್ಕೊಂಡು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು”

Updated: Feb 8

ನಿವೃತ್ತ ಪೋಲಿಸ್‌ ಅಧಿಕಾರಿ ಬಿ.ಕೆ ಶಿವರಾಂ ಅವರ ಪೋಲಿಸ್‌ ಅನುಭವಗಳು ಭಾಗ 4



ದೀನ ದಲಿತರು, ರೋಗಿಗಳು, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆ... ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೇರವಾಗಿ, ಧರ್ಮಾತೀತವಾಗಿ ನೆರವು ನೀಡುವ ಸ್ಥಳವದು. ನೀನ್ಯಾಕೆ ಆ ಅನಾಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ಸಂಪರ್ಕ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಆ ಮಹಿಳೆಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ನನಗ್ಯಾರೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆಕೆ ಹೇಳಿದಳು. ನಾನು ಫ್ರೇಜರ್‌ ಟೌನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಅನಾಥಾಶ್ರವೊಂದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರಿಗೂ ಆಶ್ರಯ ಒದಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಫಾದರ್‌ ಇನ್‌ಚಾರ್ಚ್‌ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಬಹಳ ಹೆಸರುವಾಸಿ. ಅವರು ನಿನ್ನ ಕೈಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮೊದಲು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಣಸವಾಡಿ ಪೊಲೀಸ್‌ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೆ.

ಸರ್‌, ಫಾದರ್‌ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ. ಇದೊಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ. ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ನೀವು ಕಸ ಗುಡಿಸುವ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರೂ, ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಪೊಲೀಸ್‌ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಕಸ ಗುಡಿಸುತ್ತೇನೆ, ಟಾಯ್ಲೆಟ್‌ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗುಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಸಂಬಳ ಕೊಡಿ ಸರ್‌.. ನನಗೆ ಮುನ್ನೂರು– ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಿ ಸರ್‌. ನಾನು ಬದುಕುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅವಳು ಮಾತನಾಡಿದಳು. ಈ ದಂಧೆ ಬಿಡುತ್ತೀಯಾ ನೀನು ಎಂದಾಗ, ನನಗೆ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ ಸರ್‌. ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಪಾಡಬೇಕು ನೀವು ಎಂದಳು.


ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ವಿಳಾಸ ಕೇಳಿದಳು, ನಾನು ಕೊಟ್ಟೆ. ಅದು ಎಂಥ ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಎಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ತಾವು ಅನಾಥರು ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಚರ್ಚ್‌ನವರು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರುವಂತಹ ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಅದು. ಫಾದರ್‌ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗದ ಹಿಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಶಿಲುಬೆ. ಆ ಶಿಲುಬೆ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೈ ಮುಗಿಯುವ ಮನಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ವಾತಾವರಣ. ದೊಡ್ಡ ಜಾಗ. ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆ ವಾತಾವರಣ ನನಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು.



ದಂಧೆ ಆಲ್‌ಮೋಸ್ಟ್‌ ನಿಂತುಹೋಗಿದೆ ಸರ್‌. ಅಷ್ಟು ಓಪನ್‌ ಆಗಿ ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದಳು. ಸರಿ, ನನಗೂ ಅದೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಸರಿ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೆ.

ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಕೆ.ಜಿ.ಹಳ್ಳಿ ಪೊಲೀಸ್‌ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೆ. ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ ಸೀನಿಯರ್‌ ಸಬ್‌ ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌ ಒಬ್ಬರು ನಮ್ಮ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗೆ ಬಂದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತು, ನಾನು ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗ, ಶಿವರಾಂ ನೀವೇನಾ ಅಂದ್ರು. ಹೌದು ಸರ್‌, ಅಂದೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಅಂದ್ರು. ಬನ್ನಿ ಸರ್‌ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬೇರೆ ಸಬ್‌ ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌ ಇದ್ದರು. ಇಲ್ಲ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಬೇಡ. ನೀವು ಇವರ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಅಂದ್ರು. ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರು. ನಾನು ಕೂತಿದ್ದೆ. ಸರ್‌ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರಬೇಕಲ್ಲ ನೀವು ಅಂದ್ರು. ನನಗೆ ಏನೋ ಹೊಸತಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.


ನಾನು ಆಗ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದ ಭೂಗತ ಲೋಕದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಗತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಏನೋ ಮಾಹಿತಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿದೆ. ಸರ್‌, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರಬೇಕಲ್ಲ ಅಂದ್ರು. ಇಲ್ಲ ಎಂದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಬನ್ನಿ, ನಿಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಸರ್‌ ನಾನು ಅಂದ್ರು. ನನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೆ ಇವರೇನು ಹೇಳುವುದು ಅನಿಸಿತು. ಇಲ್ಲ ನಿಮಗಿದು ಬಹಳ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಡಬಹುದು ಎಂದ್ರು. ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬರುವಂತಹ ಕೆಲಸ ನಾನು ಏನೂ ಮಾಡೇ ಇಲ್ವಲ್ಲ ಎಂದು ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೊಡೆದಾಗ ಕೇಸ್‌ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಆ ರೀತಿ ಇರಬಹುದಾ ಎಂದುಕೊಂಡ್ರೆ, ಅವರು ರೈಲ್ವೆ ಪೊಲೀಸ್‌. ಅವರಿಗೂ ನಮಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ, ನೀವು ಬರಲೇಬೇಕು ಅಂದ್ರು. ನಡೀರಿ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ಅವರ ಜೊತೆ ಹೊರಟೆ.


ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ ಎಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತಾಡೋಣ, ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಅಂದ್ರು. ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್‌ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ ಇಂದ ಅವರು ಬಂದಿದ್ದು. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಸೀದಾ ಸಿಎಸ್‌ಎ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಬ್ರಾಡ್‌ವೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಅದು. ವಾರ್ಡ್‌ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಆಗಿದಿಯಾ ಎನಿಸಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಅಪರಾಧಿ ತರಹ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಮಗೆ ಮೇರಿ ಎನ್ನುವವರು ಗೊತ್ತಾ ಅಂದ್ರು. ನನಗೆ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆಯೆಲ್ಲ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಹೆಸರು ನಾನ್ಯಾಕೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಆಕೆಯನ್ನು ಅರೆಸ್ಟ್‌ ಕೂಡ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಸರ್‌ ಎಂದೆ. ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ ಎಂದರು. ನನಗೆ ಏನಪ್ಪ ಇವರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಯಾರಾದ್ರು ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಏನಾದ್ರು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರ ಅನಿಸಿತು.


ಮೇರಿ ಅಂತ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ವಾ ನಿಮಗೆ ಅಂದ್ರು. ಖಂಡಿತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ ಅಂದೆ. ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ವಾರ್ಡ್‌ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಜನರಲ್‌ ವಾರ್ಡ್‌ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಂಚ ಅದರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ. ನರ್ಸ್‌ವೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಇವರು ಎಂದು ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌ ಕೇಳಿದರು. ಎದ್ದಿದ್ರು ಈಗ ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಮಲಗಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನರ್ಸ್‌ ಹೇಳಿದರು. ಬನ್ನಿ ಸರ್‌, ಏನೋ ನಾನಿದ್ದೇನೆ ಬಿಡಿ ಅಂದ್ರು ಆ ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌, ಅನಾಥ ರಕ್ಷಕ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ.


ಮೇರಿ ಅಂತಾರೆ, ತೊಂದರೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅಂತಾರೆ, ನರ್ಸ್‌ ನೋಡಿದ್ರೆ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ನನಗೆ ಏನಪ್ಪ ಇದು ಎಂದು ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಆ ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರೇ ಹೋಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಸುಕು ತೆಗೆದರು. ನೋಡುತ್ತೇನೆ... ನಾನು ರೇಡ್‌ ಮಾಡಿದಂತಹ ಮಹಿಳೆ.. ಅಣ್ಣಾ ಎಂದು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹಾಕಿದಳು. ಅಣ್ಣಾ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ ಅವರು, ಗೊತ್ತಾ ಸರ್‌ ಎಂದರು.

ನನಗೆ ಫ್ಲ್ಯಾಷ್‌ ಬ್ಯಾಕ್‌ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮಗು ಇತ್ತಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದೆ. ಮಗು ಗೊತ್ತಾ ಸರ್‌. ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಎಂದು ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌ ಹೇಳಿದರು. ಮಗು ಅಲ್ಲೇ ಯಾರೋ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಟವಾಡುತ್ತಿತ್ತು.


ಮಹಿಳೆಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಹೊದಿಕೆ ತೆಗೆದರು. ಎರಡು ಕೈ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್‌ ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದರ ತುಂಬೆಲ್ಲ ರಕ್ತವಿತ್ತು. ಗೊಳೋ ಎಂದು ಆಕೆ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ಮುಖ ತೋರಿಸಲು ಆಗೊಲ್ಲ ಅಣ್ಣ ಎಂದಳು.


ಏನಿದು ಅಂದೆ. ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಈಚೆ ಬನ್ನಿ ಸರ್‌ ಎಂದರು ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌. ‘ಕಳ್ಳ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟ’ ಎನ್ನುವ ಹಾಗಿತ್ತು ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌ ವರ್ತನೆ. ಅವರ ಫೈಲ್‌ನಿಂದ ಲೆಟರ್‌ ತೆಗೆದು ತಗೊಳ್ಳಿ ಸರ್‌ ಎಂದ. ಅದು ಡೆತ್‌ ನೋಟ್‌. ಆಕೆ ಬರೆದದ್ದು. ನಾನು ಮೇರಿ. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟಗಳ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಮಗಳ ಜೊತೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆ.ಜೆ. ಹಳ್ಳಿ ಸಬ್‌ ಇನ್‌ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌ ಶಿವರಾಂ ಅಣ್ಣನವರಿಗೆ ತಿಳಿಸತಕ್ಕದ್ದು ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಳು. ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಇದೆ ಸರ್‌, ತೊಂದರೆ ಆಗಬಹುದು ಹುಷಾರ್‌ ಎಂದರು. ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿತ್ತೋ ಕೋಪ, ಅಲ್ಲರೀ ಶಿವರಾಂ ಅಣ್ಣಾ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾಳೆ.. ನಿಮ್ಮ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಏನು ಸುತ್ತುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಈ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡಬೇಡಿ ನೀವು ಎಂದೆ. ಆಗ ಅವರು ಭಯ ಬಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ನಾನೇ ಕಾರಣ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರಚೋದನೆ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಾದರೆ, ಹುಡುಗಿ ಸ್ಟೇಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಯೋಚಿಸಿದ್ದಿರಬಹುದು.


ಏನಮ್ಮ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ನೀನು ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲ ಅಣ್ಣ ನನಗೆ ಈ ಸಮಾಜ ಬದುಕಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ತರಹ ಯಾರೂ ನನಗೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಹೇಳಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್‌ ಆಗಿ ಹೋದೆ. ಆ ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಫಾದರ್‌ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಒಳಗಡೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡರು. ಆ ಫಾದರ್ ಚೇಂಬರ್‌ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ದೈವ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಎದುರುಗಡೆ ಯೇಸುವಿನ ಶಿಲುಬೆ, ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತವರು ಯೇಸುವಿನ ಪ್ರತಿರೂಪ, ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ಥಾನದ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಬಂದು ಬಿಡ್ತು. ಕೂರಿಸಿ ಟೀ ಕೊಟ್ಟರು, ಏನು ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಡ್ಮಿಷನ್‌ ಮಾಡಿಸೋದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೆ. ನಿನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಅಡ್ಮಿಷನ್‌ ಮಾಡಿಸೋದಕ್ಕೆ ಏನಿದೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಎಂದರು. ನಾವು ಬಡವರು, ಗಂಡ ತೀರಿ ಹೋದ ಎಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ. ಬಹಳ ನೊಂದುಕೊಂಡರು. ಈಗ ನಾನೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅನಾಥ ಮಗು ಎಂದು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದೆ. ನೀನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ ಎಂದರು. ನಾನು ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದೆ. ಈವರೆಗೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದರು. ನಾನು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೈವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಫಾದರ್‌ ಯೇಸುವಿನ ಪ್ರತಿರೂಪ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಾರದೆಂದು, ಕನ್ಫೆಷನ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಹೇಳಿ, ಮೈಮಾರಿ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವರು ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡರು. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಮೈಮಾರಿ ಜೀವನ ಮಾಡುವ ಸೂಳೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟರು. ಸೂಳೆ ಮಗಳು ಎಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ತಿರುಗಿ ಅವರು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರೂ ನಾನು ಮಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕರೆದುಕೊಂಡು ಈಚೆಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ ಸರ್‌.


ನಂತರ ಒಂದು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದೆ, ನಿಮಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನೆಯವರನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಹೀಗಾದೆ ಅನಿಸಿತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ನೀವು ನನ್ನ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಶವಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ತಪ್ಪು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ ನಾನು ಎಂದಳು.

ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಯಾಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು ನೀನು ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲ ಅಣ್ಣಾ, ‘ಸೂಳೆ ಮಗಳು’ ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ರೈಲು ಬರುವ ವೇಳೆ ಬೀಳಲು ಹೋದ ಕಡೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಸಾಕಬಹುದು ಎಂಬ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ತಳ್ಳಿ, ನನ್ನ ತಲೆ ಕೊಡಲು ಹೋದೆ. ಆದರೆ ರೈಲು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೋಗದೆ ಕೈ ಮೇಲೆ ಹೋಯಿತು ಎಂದಳು.

ಎರಡು ಕೈಯಿಂದ ಎಷ್ಟು ರಕ್ತ ಹೋಗಿರಬೇಕು! ನಾನು ಸಿಸ್ಟರನ್ನು ಕರೆದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಏನು ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ, ರಕ್ತ ಕೊಡಬೇಕು. ಔಷಧಿ ಕೊಡಬೇಕು. ಶಕ್ತಿ ಬರಲು ಏನಾದ್ರು ಮಾಡಬೇಕು. ಬಹಳ ವೀಕ್‌ ಇದ್ದಾಳೆ ಇವಳು ಎಂದರು. ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರೊ ಮಾಡಿ ಆದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಈಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು ಎಂದೆ. ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಡಿ ಎಂದೆ. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರು. ಕಡೆಗೆ ನನಗೆ ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಎರಡರಿಂದ ಎರಡೂವರೆ ಸಾವಿರ ದುಡ್ಡಿತ್ತು. 80ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವದು. ಅವಳಿಗೆ ಕೊಡಲು ಹೋದೆ. ಬೇಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದಳು. ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರು, ಇದನ್ನು ಸಿಸ್ಟರ್‌ಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರು, ಹೇಗೊ ಬದುಕಿ ಬಾ, ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ದಾರಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಓದಿಸೋ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನದು ಎಂದೆ. ಖಂಡಿತಾ ಅಣ್ಣಾ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದಳು.


ನನ್ನ ಪೊಲೀಸ್‌ ಕರ್ತವ್ಯದ ಮಧ್ಯೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಮರೆತೇ ಹೋದೆ. ಒಂದು ದಿವಸ ಪೊಲೀಸ್‌ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಆಟೊ ರಿಕ್ಷಾ ಬಂತು. ನೋಡಿದ್ರೆ ಮೇರಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮಗು ಕೂಡ ಇತ್ತು. ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಗುವೇ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಬಾಳು ನೋಡಿ ಸರ್‌, ಎಂದು ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡೋಣ. ನಿನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಓದಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನದು. ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲ ಸರ್‌, ನಾನು ಒಂದು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಕಾರವಾರದ ಬಳಿ ಹಳ್ಳಿ ನನ್ನೂರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ತಂದೆಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿ. ಅವರ ಮಾತು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಬಂದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅನುಭವಿಸಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಮತ್ತೆ ತಂದೆ ಬಳಿ ವಾಪಸು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಅನುಕೂಲಸ್ಥ ಕೃಷಿಕ. ನನ್ನ ಪೂರ್ತಿ ಕುಟುಂಬ ಒಪ್ಪಿದರೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್‌ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಮಗು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿಮ್ಮದು. ನನಗೆ ಇದೊಂದು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು ಎಂದಳು. ಹೋಗಿ ಬಾ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಎಂದೆ. ಹೋಗಿ ಬರುವ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಕೊಡಲು ಹೋದೆ. ಇಲ್ಲ ಸರ್‌, ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಅರ್ಧ ಚಾರ್ಜ್‌. ಹೋಗಿ ಬರಲು 300 ಆಗುತ್ತದೆ. ಬಸ್‌ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಆಗುತ್ತೆ 350 ರೂಪಾಯಿ ಸಾಕು ಸರ್‌ ಎಂದಳು. ಜಾಸ್ಥಿ ಕೊಡಲು ಹೋದಾಗ ಆಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ 500 ರೂಪಾಯಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ನಾನು ವಾಪಸ್‌ ಬಂದ್ರೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತೀರಾ ಎಂದಳು. ಯೆಸ್‌ ಎಂದೆ.


ಐದು ವರ್ಷದ ಮಗು ಅದು. ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಸ್ಮೃತಿ ಪಟಲದಿಂದ ಆಕೆ ಮರೆತುಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಗದ ಬಂತು. ಕಾರವಾರದಿಂದ ಪೊಲೀಸ್‌ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗೆ ಬಂದ ಕಾಗದ ಅದು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಿವರಾಂ ಅಣ್ಣಾ ನಿಮ್ಮ ಋಣವನ್ನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ತೀರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದೆ. ನನ್ನ ಘೋರ ಬದುಕನ್ನು ಕಂಡು ತಂದೆ ಎದೆ ಒಡೆಯುವಷ್ಟು ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟರು. ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಬೇಡ ನಾನು ಸಾಕುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವ ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಖಂಡಿತ ನನ್ನನ್ನು ಸಾ